icilmeyenkadehler:

Bir akşam oturalım

Ben sana olan nefretimi kinimi kusayım

Sende senden nefret edemeyeceğimi bile bile dinle

ruhunmezari:

Hiçliğin içinde boğuluyorum…

Zamanın tarumar ettiği bahçelerde hatırda kalanlarla avunuyoruz…

sayendeyirmiki:

(via galatakulesindebirgece)

a-femmefatalist:

We waste days like blackbirds
and pray for alcoholic nights.
- Charles Bukowski

Kapanması derin yaralarımız var, Mazurkas eşliğinde sarhoş olup baharın müjdecisi olan çiçeklere bakıyoruz.gecenin çökmesini bekleyip sarhoş beynimiz ve ruhumuzun ölümünü izlemeyi hayal ederek

belkisenbenimsindr:

Beni bir aptal sanıyor! Biliyorum… Ama böyle olmayı ben istemedim. Parçalara ayrılıp tekrar tekrar birleştirilmeyi, ve sonunda küçük bir canavar olmayı, Ben istemedim tamam mı?!

kafamizhasta:

kafamda kurarım çok severim çabuk soğurum ve sorun yok dediğim her şey için geceleri uykusuz kalırım

backtooblack:

Freud diyor ki, “İtiraf edilmemiş bir his asla ölmez.”

(via cikmayansesim)

cikmayansesim:

whois-nothing:

cikmayansesim:

mutessir:

aşık olunabilecek birisi değilim.

Tam olarak uğruma dünyaların yakılacağı birisiyim.

Kimse dünyaları yakmadı yada yakamadı sadece Kendi yandı onuda gören olmadı

Çok özür dileyerek ; burda anlatılmak istenen tam olarak aşık olunacak biriyiz demek istiyorum uğrunda feda edilecek çok şey var dünyalar önümüze serilse biz buna değeriz :’)

Burada kendi perspektifim ile bir cevap olarak verdim bu sizin aşık olunacak biri olduğunuzu değiştirmiyor

cikmayansesim:

mutessir:

aşık olunabilecek birisi değilim.

Tam olarak uğruma dünyaların yakılacağı birisiyim.

Kimse dünyaları yakmadı yada yakamadı sadece Kendi yandı onuda gören olmadı

sutseversworld:

“Yok olalım ki yok oluşumuz var olduğumuza indandırsın bizi. Yok olalım ki ‘Bir zamanlar vardık.’ diyebilelim.

Kapatın gözlerinizi, kapatın ışıklarınızı; bir kere de karanlıkta görelim gerçekleri. Bir kere de yok oluşa gidelim , var oluşa değil…”

bilinmeyen-biri:

Günler geçiyor anlamsız bir şekilde. Yaşama sebebi arıyorum bazen .Durup dururken düşünüyorum insanların dünyaya bu kadar bağlanmasının sebebi nedir diye . Herkesin bırakmaktan korktuğu biri mi var ya da sadece ölümün korkutuculuğu mu … Sorularıma cevap vermem zor diğer insanları anlamam da ne zaman bu anlamsız karmaşa biticek bilmiyorum. Tek bildiğim ben yok olduğum zaman fark edilmeyecek olmam .